Dag 18 Weer naar huis, resumé

De wekker om 8.00u, we moeten weer naar huis... 

Ook wel zin om naar huis te gaan, maar ook totaal niet. We douchen wat, ontbijten, pakken de laatste spulletjes in, maken nog het e.e.a. schoon, en we zijn klaar voor vertrek. Pakezel no. 2 (de auto) laden we vol, springen met 25grC de auto in om 10.00u. Op naar Verona!

We weten dat we veels te vroeg aankomen op het vliegveld; we vliegen pas om 16:05u en het is anderhalf uur rijden. Dus de cruise control gaat lekker op 95km/h. We genieten onderweg nog van de omgeving, heel langzaam verwijderen de hoge bergen zich en gaat het geleidelijk over in glooiend landschap. Ook mooi, maar te herkenbaar. We bellen nog even om te informeren naar de situatie rondom Hansje.

Aangezien we de bolide ook weer in moeten leveren, waar we hem hebben opgehaald, toeren we weer naar de "Waarderpolder" van Verona. Na een korte check van de auto worden we door de pendelchauffeur naar het vliegveld van Verona gebracht. Het is ondertussen alweer 32grC. We stappen de vertrekhal binnen, kijken op de borden, maar nog geen in-check bali aangegeven. Niet zo gek uiteraard, wat het is 12.15u... We nemen een kopske koffie met een muffin en ploffen neer op een bankje. Wachten dan maar... We zijn overigens niet de enige, nog veel meer Hollanders in alle soorten, maten en kleuren staan te wachten.

Rond 14.15u komt het verlossende woord, bali 51 en 52. De meute komt direct in beweging en aangekomen bij de bali staat er al een aanzienlijke rij. Na 45 minuten zijn wij aan de beurt, we knikkeren de grote koffer op de band en mogen door naar de Security Check. Ook dit vergt enige tijd... Verona Aeroporto is geen Schiphol. Punt 1 het is Italiaans, en punt 2 het is een klein vliegveld. Terugkomend op punt 1, met Italiaans bedoel ik eigenlijk 'op zijn Italiaans', dus niet de enorme efficiëntie en inzet waar die Hollanders zo goed in zijn, maar een 'georganiseerde' chaos. Alle Security Agents doen allemaal druk, interessant, kijken boos, maar wat ze ook doen, ze maken geen indruk, het schiet niet op, ze vertragen de boel alleen maar,  het is onduidelijk wat nu wel in je tas kan blijven en wat niet, moet je riem af of niet, enzovoort. Dat Italianen slecht Engels spreken (of niet willen spreken als die vervelende Fransozen)  helpt hier absoluut aan mee. Na 60 minuten zijn we door de check heen, waar op Schiphol met dit aantal reizigers (op dat moment 300) dit denk ik 10 minuten had geduurd. We zijn nog steeds op vakantie, dus storen we er ons bijna niet aan. Het blijft wel enigszins irritant dat ze niet zien dat het veel sneller kan. Aan de andere kant, zij maken zich niet al te druk, dus voor hen is de druk ook laag. Wie doet het dan goed, wij of zij.....

Eenmaal binnen scoren we een paar lekkere broodjes, kopen we nog wat snuisterijen. Het is ondertussen 15.00u en de gate wordt ondertussen ook vermeldt. Bij de gate aangekomen kunnen de reizigers met 'zone 1' op de boarding pass instappen. We gaan keurig in de rij staan. Maar geen enkele beweging in de rij, en de boarding stewardessen beginnen zich wat ongerust te maken, want we moeten we op tijd weg. De rij wordt langer en langer, maar zeer weinig doorstroming. Enkele zweetpareltjes druppen van de geplamuurde gezichtjes van de stewardessen, want ze snappen er niets van. Maar ik wel! Zoals gewoonlijk wil iedereen als eerste het vliegtuig in, en wil iedereen dus vooraan staan, maar heeft lang niet iedereen in de gaten dat eerst 'zone 1' dan 'zone 2' en als laatste 'zone 3' kan boarden. Uiteindelijk maken de vervelende, enigszins booskijkende 'zone 2 en 3' reizigers ruimte voor de elite (want zo voelt het wel hahaha), 'zone 1' en begint het door te stromen. We zitten snel in het vliegtuig en het klootjesvolk (zone 2 en 3 whoahahahha) ook, en wij zijn klaar voor vertrek. Totdat El Capitano het voor iedereen verpest. We hebben een vertraging van 55 minuten i.v.m. het slechte weer boven Duitsland. Als we kijken hoe het weer boven Duitsland is, zien we geen enkele buien of iets, dus erg vreemd allemaal. Ik zeg tegen Saartje dat het te maken heeft met de ducktape die de vleugel aan de romp vasthoudt. Wellicht moet deze vervangen worden. Een ijzige blik wordt mij toegeworpen, de opmerking wordt niet geheel gewaardeerd door de geliefde. Het zal wel met de dope te maken hebben die Saartje allemaal naar binnen schuift, om lekker rustig te blijven tijdens de vlucht :-).

Uiteindelijk mogen we 15 minuten later vertrekken, het is ondertussen 16.40u. We taxiën wat, en het gas (kerosine natuurlijk) gaat erop, en we vliegen al snel op hoogte. Met het heldere weer wederom prachtige uitzichten. Totdat we boven Oostenrijk komen, donkere wolken aan de linkerzijde van het vliegtuig, we vliegen hier duidelijk omheen. Prachtig om te zien overigens. Snel zitten we op 10.000m en op naar Amsterdam.

We vliegen weer over München, Frankfurt, Enschede, de Veluwe, Alphen ad Rijn en maken een scherpe bocht om te laden op de Aalsmeerbaan. De landing gaat enigszins stuiterend en na een cynisch applausje zijn we snel aangehaakt aan de gate om 18:15u. En begint het riedeltje weer met opstaan, druk doende mensen, wie is er als eerste uit. Blijft even grappig als irritant.... 

We halen onze koffer op na 45 minuten wachten, pakken de Schiphol taxi naar huis en de sleutel glijdt in de deur om 19:56u.

We zijn thuis!

Resumé en feitjes zomervakantie 2024:

1. Slovenië prachtig, maar te weinig van gezien. Gaan we nog een keer naar toe
2. Italiaanse Dolomieten fantastisch, gaan we zeker nog een keer naar toe
3. Gehuurde auto; prima ondanks het lage vermogen nog prima in de bergen
4. Mooiste appartement: Bled, Slovenië
5. Lekkerste bed: Ortisei, Italië
6. Lekkerste gegeten: San Martino, Iseo, Italië
7. Mooiste autorit: van Cortina d'Ampezzo naar Ortisei
8. mooiste wandelroute: dag 14 Seceda - Col Raiser
9. gevaarlijkste wandelroute: dag 10 De 250 meter
10. mooiste uitzicht: Seceda richting de Col Raiser plateau met de groene weides hiervoor
11. mooiste meer: Meer van Bled
12. totaal 86,5 km gelopen
13. totale tijd wandelen: 28 uur en 57 minuten
14. gemiddelde wandelsnelheid: 3.6 km/h
15. langste afstand totaal gelopen: 16.34 km
16. grootste hoogteverschil: 2.555m
17. totaal verbrande calorieën: 32.756

Het was een fantastische, overweldigende vakantie met onvergetelijke momenten, Maar een ook vakantie waar we regelmatig met het thuisfront te doen hadden. Vandaar het gevoel van euforie en verdriet wat zich langzaam mengde tot een niet verklaarbaar gevoel.