Dag 1 Daar gaan we! ☀️😩😀☀️

Vandaag op pad! Vroeg uit de veren, zo rond 9.30u, even ontbijten en de laatste dingetjes gepakt. Tassen gewogen, gemeten, en nogmaals gewogen. Te zwaar is bijbetalen, te groot is bijbetalen, en teveel tassen ook. Dus alles goed voor elkaar hebben. Tijdens ontbijt komt zoonlief thuis, hij was alweer om 7.30u de deur uit om te golfsurfen met de beachboys. Blijft mooi dat ze dat zo vroeg doen! 
De laatste hap van de boterham met pindakaas glijdt toch wat moeilijker naar binnen omdat me te binnen schiet dat Nootje natuurlijk niet mee gaat 😢. Hij houdt de eer thuis hoog, en dat gaat helemaal goed komen. 
Chantal brengt ons naar Schiphol (de lieverd), en na een echte stevige mannenhug nemen we afscheid van Nootje en gaan we op weg naar Schiphol. Chantal zet ons in alle drukte netjes af, en op het moment dat ze net in de 2e versnelling zit, bedenk ik me dat mijn iPhone met alle gegevens, reisdate, documenten, etc. nog in haar auto liggen 😳. Na een snelle actie van de leidinggevende weet Chantal nog te stoppen bij vertrekhal 3, gelukkig. Na een korte wandeling van vertekhal 1 naar 3 en visa versa, zijn we gereed, fris en fruitig om op het vliegtuig te stappen. Een goed begin dus…

Even de koffers gedropt, snel door de veiligheidscheck, ploffen we neer met een broodje en soeppie van een immens drukke La Place. Met lange wachtrijen. Prima happie, en door naar de gate. Ondertussen belt Nootje met het goede nieuws dat hij is aangenomen op de HKU. Hij gaat “composition & Music Production” volgen: https://www.hku.nl/studeren-aan-hku/muziek-en-technologie/composition-and-music-production

14.30u vliegen, en rond 13.30u beginnen de eerste passagiers zich al gereed te maken voor de instap (🤪). Geen idee waarom, maar sommigen zijn klaarblijkelijk bang het vliegtuig te missen. En mensen zijn kuddedieren, dus binnen 5 min staan er al 150 passagiers te wachten en zenuwachtig te doen. We kennen het allemaal.…..  Gelukkig hebben wij Priority boarding en je weet wat dat betekent, zo doorlopen 😉😀😂. 
Not dus. Iedereen heeft Priority boarding blijkbaar, ik dacht ergens wat voorrang te krijgen, helaas. Dus wachten maar weer. Na een half uurtje duwen, trekken, Italianen uitschelden (puta madre in mijn beste Italiaans 🤬), moeten we nog even wachten 😤, en lopen we door de slurf naar het vliegtuig. In de slurf nog een klein beetje wachten, maar uiteindelijk. We zitten vrij rap. Wel in een veels te kleine vliegtuig. Kan mijn benen niet kwijt, het is heet, schreeuwende kinderen, weer duwen, trekken, verhitte Italianen die de koffer niet boven hun hoofd kwijt kunnen en 2 meter moeten lopen, al met al een gezellige boel die je niet wilt missen.

Iedereen zit, bagage is overal tussen en in gepropt, we kunnen vertekken. Nog even , wel ja je hebt toch geen keus, 25 min wachten, ‘het is druk op Schiphol” confirm de captain.. Ja Jezus dat hebben wij ook wel in de gaten, vliegen met die hap! 😠. Oh… druk op de weg voor de vliegtuigjes, ook dat hebben we gezien en dan dus weinig keus… Wachten maar weer 😩.

En ja, eindelijk de lucht in die kist, blijft altijd indrukwekkend dat zoveel massa de lucht in gaat.  Op naar Verona, Italië, 1,5 uur vliegen. Het is kraakhelder, we vliegen langs Amsterdam (prachtig mooi om te zien), langs Almere (afsteken en in zee laten drijven), over de Veluwe om zo via Duitsland over München, richting de Alpen te vliegen. Boven de Alpen is indrukwekkend, je hebt het gevoel de toppen bijna te kunnen aanraken, zo hoog zijn die bergen! Prachtige bergmeren, veel groen, en daar wandelen wij over een weekje! 
Na een wat hoekige landing, een cynisch applausje van wat passagiers, weer het zelfde riedeltje. Men staat al met de koffer in de hand, haast nog voordat het vliegtuig is geland, en weer dat kudde gedrag… Wat zijn mensen toch rare wezens!

Wandelend om 16.15u over het vliegveld stappen we de bagagehal binnen, we hebben snel de koffers, en na een sanitaire stop, lopen we naar de verhuur voor de auto. Blijkt dat ‘Moventur’ (onze verhuurmaatschappij, zich niet op de luchthaven bevindt, maar in Verona zelf. Krijg toch de pest! Weer wachten. Snel dit bedrijf gebeld  en we moesten even wachten 😤, een minuut of 20, dan worden we opgehaald. 
En ja, keurige jongeman (wij zijn ook al wat ouder vandaar dit taalgebruik) pikt ons op, en na 15 min belanden we in de Italiaanse Waardepolder, gelukkig wel in een keurig deel. Waar we allebei even gedacht hebben, waar gaat dit heen, rijden we een donkere loods binnen en worden we hier enkel in de onderbroek achter gelaten? Niets van dit alles. Keurig bedrijfje. Na de administratie afhandeling, gauw op pad, want we hebben nog 360 km te gaan, op naar Bled in het prachtige Slovenië.

Prima autorit in het toch wel vlakke Italië, langs Venetië richting de grens. Wegen op zijn Italiaans; ruw en luidruchtig wegdek. Werkelijk een wereld verschil met de wegen in Slovenië. We sjezen Slovenië in en ik kan de leidinggevende weer verstaan! En nee, dat heeft niets met mijn mindere gehoor te maken 😂🤪.

Nog een stop om even te eten. Dit lukt enkel bij de MacDonalds, waar het stervensdruk is op maandagavond en we even moeten wachten 😩, De rest van de wegrestaurantjes verder niet aangedaan. We willem een gezonde maaltijd en geen croissantjes… 

Eindelijk in Bled om 21.30u, en een in eerste instantie, ha(r)telijke ontvangst van de dame van het appartement: “We hadden afgesproken bij het appartement!” krijgen we te horen van de heks. Was ik even niet van gediend… Na 1 minuut is de rust weder gekeerd en blijkt de heks een uiterst behulpzame en lieve vrouw. Na een uitgebreide uitleg over de omgeving, de spulletjes in het meer dan nette appartement met uitzicht over het meer (gaan we morgen meemaken) neergelegd, besloten nog even een wandelingetje te maken.
Leuk dorpje, prachtig gelegen, fraai verlicht kasteel op een berg aan het meer, maar zo toeristisch als de neten. Het is werkelijk net de Costa. 😂😂. Wel gezellig maar niet geheel wat we hadden ingebeeld en verwacht.
Morgen de boel verkennen en nu lekker slapen.
 

Daar hoef ik gelukkig niet op te wachten 😴💤