Dag 13 De hoogvlaktes van Suise Alm

Na een bewogen nacht (😉), om 8.00u het wekkertje gezet. Wederom de zon die ons verwelkomt. Het is heerlijk fris weer als ik om 8.30u even de buitenlucht opsnuif. Het is 19grC.

Na het douchen, ontbijtje, gaat de rugzak met alle wandelgear om. In de tas zitten: regenjacks, lange broeken, shirts lange mouwen, broodjes, 2 liter water, koekjes, snoepjes, zonnebrand, de 4 wandelstokken, telefoons en portemonnees. We zijn en moeten goed voorbereid zijn, en dat zijn we 😀.

We lopen om 10.05u de deur uit met een temperatuur van 25grC, naar de gondellift in Ortisei, nemen onderweg een koffie to go mee, halen de kaartjes voor de lift, en hop omhoog. We stijgen binnen 10 minuutjes ongeveer 900m, van 1.100m naar 2.000m. De oortjes moeten regelmatig geklaard worden. Het uitzicht vanuit de gondel is al prachtig!

Boven aangekomen is het druk. Op deze hoogvlakte zijn ook veel wandelingen ‘voor het gezin’ uitgezet, dus makkelijk toegankelijk voor iedereen.
 

Saartje wil ook graag haar steentje bijdragen als pakezel en heeft ook een tas gekocht voor de telefoon en lipgloss.

Wij kiezen deze routes uiteraard niet en pakken de route Mont Suëc - Saltria - Williamshütte. Een rondwandeling over de hoogvlakte van ca. 11 km met een hoogteverschil van 625m (hoogste en laagste punt). Verwachting is 3,5 uur wandelen.

We starten om 10.45u en al direct neemt de reisleider de verkeerde route, veels te druk hier, dit kan niet goed zijn. Correct. Dus terug en opnieuw starten op het juiste pad. Lekker een 35 minuten heen en weer gelopen voor jan met de korte achternaam 🤨.

We starten om 11.20u en al direct gaat het straf omhoog. Geen probleem we zijn het ondertussen gewend maar geven allebei eerlijk toe ‘de kuitjes wel te voelen’. We rammen even door en al snel wordt het iets vlakker en kunnen we weer wat woorden uitwisselen. De uitzichten zijn weer groots en meeslepend, en weer heel anders dan al onze vorige wandelingen.

We lopen op de ‘kam’ (punt) van de alp, dus aan beide zijden gaat het aardig steil omlaag, maar hierdoor is het uitzicht aan beide zijden ook fabeltastisch!

Vooral de hoogvlaktes met de groene alpenweides, de tractortjes die het gras omgooien, de bosjes naaldbomen die her en der geplaatst zijn, maken het verschil. Een ideaal scenario voor een aquarel van de befaamde kunstenares Nanny Oling 🖼️🎨👩‍🎨.

We videobellen even met Hans, zijn blij hem te zien zitten in zijn relaxfauteuil, we laten de omgeving even zien en na de dikke kussen over en weer, roept de plicht weer.

We marsen verder over de alpenweides waar nauwelijks een wandelpad is te onderscheiden, erg leuk.

We lopen gewoon over weides waar de boeren aan het grasmaaien zijn op de echt wel steile weides. 

Na een uurtje zien we een alleenstaande naaldboom met een bankje hieronder staan. Een mooi plekje voor een broodje en water. De rugzak gaat af en we genieten van ons broodje kijkend over de prachtige helgroene weides met Milka koeien met op de achtergrond de grote en hoge beukers van de Dolomieten. Een waar indrukwekkend schouwspel.

Na een 20 minuten laden we de pakezel weer op en gaan we verder op pad. 

We dalen, en dalen, en dalen alleen maar. En een fervent wandelaar weet, de stappen die je omlaag zet, moet je ook weer omhoog zetten…. En ook dat zullen we weten. 

Wanneer we eindelijk het laagste punt het bereikt, zien we aan de andere zijde van een weide het pad omhoog. Na beraad op hoog niveau (zeker wel 1.600m), besluit ik de short-cut te nemen dwars door de weide. Is niet echt de bedoeling maar nood breekt wet. Wat de nood is, moeten we nog even verzinnen, maar we gaan lekker toch. 

We komen uit op een prachtig smal paadje tussen kabbelende beekjes, strohutjes, eeuwenoude naaldbomen, tussen de paarden, echt heel leuk! Het pad gaat wel stief en straf omhoog dus we moeten nog even alles uit de kast halen. 🥵🥵. De temperatuur is ondertussen gestegen naar 28grC. 

In de verte zien we ons eindpunt al schitteren maar ook de weg omhoog ernaartoe is zigzaggend met een aardig stijgingspercentage.

Een blik naar links brengt ons echter nog een optie; een stoeltjeslift welke ons binnen 8 minuten 200m hoger brengt. De keuze is zwaar, lopen of gebracht worden. 

Echte bikkels als we zijn, is het natuurlijk duidelijk waarvoor wij gaan kiezen. 

Na een serieuze wandeltocht van 3 uur en 15 minuten kiezen we, na amper beraad, voor de lift. Eenmaal zittend in de lift met de voetjes bengelend in het niets, beseffen we dat we de enige en juiste keuze hebben gemaakt. Een zeer ontspannen 8 minuten omhoog, even helemaal niets; geen inspanning, geen geluid, enkel rust en een zonnetje op het bolletje. 

We jumpen enigszins stijf geworden uit het liftje, en gaan nog even lekker onder een parasol een colaatje drinken en van het uitzicht genieten.

Ik lees even mijn sporthorloge uit voor wat data:

17.500 stappen gezet

3 uur en 15 minuten actief

Afstand gelopen: 10,68 km

Hoogteverschil: 614m

We nemen de gondel naar beneden met wederom een prachtig zicht van boven op Ortisei.

We wandelen door het centrum terug, nemen voor de 1e keer (!) een heerlijk Italiaans ijsje. We strompelen terug naar het appartement, is ook weer 20 min omhoog lopen 🥵😣.

We nemen een lekkere frisse douche en maken ons op voor het avondeten.

Om 17.45u lopen we maar weer eens de 20 minuten naar het dorp (heen bergafwaarts, terug de berg op…), op zoek naar een leuk terrasje, welke we vinden in het winkelstraatje. We zitten lekker te beppen, voorbijgangers te beoordelen (mensen kijken, altijd leuk) en gaan rond 19.30u op zoek naar een leuk restaurantje. Deze vinden we op het plein naast de kerk in het centrum, Vedl Mulin Srl. 

Een op het oog lekkere kaart, dus lets go! We gaan lekker zitten, met nog helaas de laatste zonnestralen (zijn de zon wel ff zat na 8 uur op je bol), en bestellen een lekker flesje wijn. We worden bediend door een uiterst capabele ober. We ginnegappen wat met hem, en al gauw heeft hij in de gaten dat het allemaal niet zo formeel bij ons hoeft. Elke keer als hij aan tafel komt maken we een babbeltje met hem, Firas heet hij. Een Italiaanse moeder en Tunesische vader. Een zeer grappige gozert die begrijpt hoe het werkt met ons. Chill, relax en maak je niet te druk, nergens voor nodig. Hij waardeert onze interesse in hem en hij vertelt het e.e.a. over zijn achtergrond en werkverleden. Zijn laatste job, ober bij een 5 sterren restaurant (geen idee wat dat is), maar zijn huidige job verdient beter.
Wij kunnen enkel mededelen dat er op dit niveau ‘veel leukere mensen aan zijn tafels zitten’ dan de hotemetoten die denken een hoger niveau te hebben. We moeten er smakelijk om lachen. 

We starten met een plank heerlijke hammetjes en vers afgebakken broodjes, een 9, echt superlekker. De overkant heeft een spaghetti bolognese en ik een pappardelle met enkel champoos. Beide overheerlijk, bizar hoe iets zo simpels zó lekker kan zijn, wederom een 9.

Tussen de bedrijven door komt Firas regelmatig checken of alles ok is, schenkt de wijn nog wat bij, we hebben lol om zijn idiote drukke en dictator van een baas. Het is een grappige gast en we hebben een hoop lol.

Toe nemen we nog een kopske koffie. 

Als we aan de koffie zitten komt Firas nog met een verrassing voor ons. Een prachtig open gesneden halve ananas met een werkelijk heerlijk dressing van custard en allerlei bessen uit het wild. Met sterretjes.

Hij maakt er een foto van, en spontaan ook een selfie met hemzelf erop, hoe grappig! 😆😆. 

We tikken een paar centen af (met een aparte tip voor enkel Firas uiteraard) en hebben een superavond gehad. Het is 21.20u en lopen in een gestaag tempo, het is nog steeds 24grC, naar boven.

Heerlijk slapen….💤💤

Morgen staat de laatste hike van Ortisei op het programma. We gaan richting het Seceda gebergte, tegenover de Suis Alp.