Dag 14 Seceda - Rigufio Firenze - Col Raiser

Prima geslapen! En zoals op de zondag betaamt, geen wekker gezet 😉. We worden om 9.00u wakker en ja hoor de zon is al een tijdje wakker en zit op ons te wachten. Temperatuur een fijne 21grC. We nemen ons standaard ontbijtje, yogurt, granola en een heerlijke rijpe wilde perzik. 

Vandaag staat de laatste zware hike op het programma. Morgen vertrekken we naar het Iseomeer waar het de bedoeling is niet heel veel te gaan hiken. Nog even 3 dagen aan het meer liggen als het weer meezit ☀️.

De hike start op de berg Seceda en ligt op ca. 2.500m. Voor de wandeling staat 3 uur en 15 minuten, en het hoogteverschil is 625m (😳). 

De Seceda is serieus hoog en dat gaan wij niet omhoog wandelen, wij zijn gekke Pietje niet! 1300m omhoog wandelen is voor niemand goed, dus nemen we 2 gondels. Tickets naar boven en terug kosten €90,- 🤨. 

We wandelen naar de gondel welke zich in het centrum van Ortisei bevindt.

Daar aangekomen is het een drukte van jewelste. Het lijkt wel het skiseizoen…. We gaan door de poortjes en jumpen een gondel in, met nog 4 andere mensen🚡.

Aangehaakt aan de staalkabel naar boven, schiet de gondel de lucht in. We klimmen binnen 8 minuten van 1.258m naar 1.726m. Het gaat allemaal vrij rap tot aan het overstap station. Hier moet iedereen de gondel uit om over te stappen naar een andere gondel. We moeten even wachten want voor het laatste deel gaat er 1 gondel naar boven en tegelijk 1 naar beneden. Dit zijn wel enorm grote gondels waar we als batterij legkippen worden ingepropt.🚠.

De deuren sluiten, en ook deze grote gondel heeft de vaart erin. Ook weer binnen 8 minuten staan we op 2.558m. Het is 12.15u en 15grC 🥶🥶🥶.

Bovenop de berg aangekomen krioelen alle legkippen door elkaar heen, wat een mensen hier! 

Het uitzicht is vanzelfsprekend fenomenaal.

Dit gaan wij ons leven niet vergeten. Overal bergen in alle soorten en maten, groene weides, enorme rotskammen, een fantastisch rotsplateau, en ga zo maar door.

We bestellen in de Refugio een snelle kop koffie to go, voor een boost cafeïne en gaan op pad. We weten dat de meeste mensen (heel veel Japanners, best vreemd vinden wij) hier enkel voor de kiekjes en selfies zijn, en dat we na een km lopen het een stuk rustiger gaat worden.

Onze ervaring laat ons niet in de steek en na 500m begint het al erg rustig te worden. Niet heel gek overigens, want het dalings niveau is weer erg serieus te noemen. We moeten ons regelmatig aan rotsen en houten wankele leuningen vasthouden voor zeker de eerste km. We passeren een andere Refugio en hierna wordt het heerlijk rustig.

De paden zijn goed wandelbaar maar het gaat er af en toe serieus aan toe met stijgen en dalen. De temperatuur met het zonnetje op de bol is 24grC. Is de zon weg, direct heerlijk fris 16-17grC. 

De eerste 90 minuten dalen we van 2.558m naar ca. 1.925m. En we weten wat dit voor de terugweg betekent. 

Om hier ons mentaal op voor te bereiden (fysiek geen probleem, we zijn allebei lekker fit wat ook echt wel nodig is kan ik je zeggen), stoppen we bij een refugio. 

We bestellen een lekkere Americano, collatje zero, Saartje een Wienerschnitzel met frietjes (zo 1 die aan 2 zijden over je bord hangt) en ik 3 gebakken eieren met lokale spek en hieronder gebakken aardappeltjes.

We smullen er lekker van, peppen elkaar op, doen een laatste plas, bepakken de ezel en gaan op pad. 

Als altijd lijkt het erop, dat het eerste deel van een klim altijd supersteil is. Na 10 minuten lopen we te puffen en moeten even een drinkpauze inlassen. Vaak na de drinkpauze is de ademhaling weer op orde. We lopen in een gestaag tempo omhoog. We genieten uiteraard regelmatig van de omgeving, nemen foto’s en video’s en pakken dan direct even de rust en laten de ademhaling weer op normaal peil komen. 

Het laatste deel van de klim is het mooist. Aan onze rechterzijde rijzen de scherpe punten van de Secada op, uit de groene weides eronder.

Wij lopen hier pal langs en dan heb je pas echt in de gaten hoe nietig wij eigenlijk zijn. Niet normaal wat een indrukwekkende kolossen. Continu heb je het gevoel dat deze grote jongens je proberen te intimideren ⛰️⛰️. En we moeten zeggen, dat lukt ze aardig!

Aan de linkerkant hebben we een vergezicht dat zijn weerga niet kent. Een klein dal met groene weides waarin grote witte keien liggen, in de verte de indrukwekkende plateaus van de Col Raiser en hiernaast de berg Stevia. Eén van de master mountains die het hier in de buurt voor het zeggen hebben. 

Ik hoop dat de foto’s en video’s een idee geven, maar pak die helicopter een keer en vlieg erheen 🚁 😉.

Boven aangekomen zijn we blij en voldaan. Ergens ook blij dat de hike erop zit, want het was er weer eentje. De beentjes voelen zwaar aan, maar voor de rest geen blaren of iets.

We nemen direct de gondels weer naar beneden en lopen in een ijl tempo naar huis.

Het was weer een grootste ervaring!

De data uit mijn sporthorloge:

Vanaf appartement tot appartement met hike: 

-18,74 km gelopen

- 6 uur en 2 minuten bezig geweest, waarvan 5 uur en 5 minuten actief

- Gem. wandelsnelheid 3,6 km/h

- Totaal 19.987 stappen gezet

We houden het ritme vast van lekker douchen en even chillen en lopen om 18.15u richting het centrum.

We drinken een drankje bij hotel Adler om 18.45u en hebben al besloten bij ‘Four’ te gaan eten. Hier zijn we al een aantal keer langs gelopen, niet te ingewikkeld en ziet er gezellig uit.

We staan netjes op de ‘plekaanwijzer’ te wachten, maar het is een aardige chaos. De bediening rent letterlijk heen en weer. Waarom geen idee want beter wordt het er vaak niet van. We bemachtigen een tafeltje voor 2 om 19.30 u helemaal aan het eind van het terras. Prima lekker rustig. De bediening kan het absoluut niet aan, terwijl ze toch echt met zes man lopen. Maakt ons niet uit, is wel een leuk schouwspel. 

Buiten adem komt een dame de kaart brengen. We maken snel een keuze: Saartje zoute wafels met room, courgette en zalm, en ik een pizza met een lading dingen erop, een een salade to share.

Na 15 minuten komt de hele boel tegelijk. 

De pizza krijgt een 6, er liggen wel 6000 maiskorrels op, niet heel lekker. De wafels zijn ook niet bijzonder en de salade is niet op niveau.

We malen er niet om, we zitten prima, genieten nog van het heerlijk koele avondje. We betalen de rekening netjes en wandelen in een zeer, zeer rustig tempo om 20.45u naar boven. We kijken nog een maal naar Mont Pana met zijn punten, en hierachter prachtige roze wolken.

Om 21.15u klaar, nog even de tandenpoetsen, blogje afmaken, beetje lezen en dan zijn we helemaal klaar voor een partijtje lekker slapen.💤💤

Morgen op naar het Iseomeer, om daar gewoon niet heel veel te gaan doen 😀.