Dag 10 De 250 meter

Vandaag een soort van relaxdag ingeplant. In principe. We staan om 8.30u op zonder de wekker. Heerlijk geslapen ondanks de drukke Italiaantjes om ons heen, welke zich niet schamen om 6.30u geen rekening te houden met anderen.

We ontbijten weer lekker, en hadden de dag ervoor al besproken dat we vandaag de de gondel vanuit Cortina D’Ampezzo omhoog zouden gaan. Van daar uit een mooie wandeling te maken en lekker op het terras in de zon te lezen, sudoko-en en whatever.

We chillen nog wat ol ons balkon, op bed en vertrekken om 12.00u. Temperatuur is 22grC.

De auto op onze gratis vast parkeerplek gezet, elke keer hebben we geluk dat er een plekske vrij is 😃.

We kopen kaartjes voor retour (€52,- 🙃) en om 12.40u glijdt de gondel naar boven. Een ritje van 9 minuten met onderweg bergbeklimmers, Via Ferrata klimmers (die zitten de gehele klim vast aan een staalkabel, wij vaak gedaan), berggemzen, enzo. 

Uitzicht 10+++. Werkelijk adembenemend de weg omhoog maar ook als we boven zijn. Wát.een.uitzicht! 

Een Indische dame komt nog naar mij toe en zag mij filmen de hele gondeltrip naar boven. Of zij deze kon krijgen van mij. Natuurlijk, geen probleem en via Airdrop deel ik de filmpjes met Nederlands commentaar 😉. 

Om 13.05u nemen we een bakkie koffie met een apfelstrudel en gaan een route uitzoeken. Het is hier iets koeler, we zitten op 2.150m en het is zo een 19grC. Met de zon erbij stijgt deze wel naar 24grC overigens.

We kiezen een “redelijk uitdagende” route, 6km en 2,5 uur hiken. We stappen in de wandelschoenen om 13.20u.
Blijkt dat op deze berg  de olympische pistes zijn, en dat is ook te zien 😳. Afdalingen op skies waar ik absoluut niet aan moet denken, steil omlaag, scherpe bochten, niet normaal.

Ook voor ons begint het direct serieus. We stijgen binnen 500m ongeveer 100m, voor de wiskundige onder ons berekend met de geodriehoek, 24% 🤨.

Boven aangekomen lopen we rustig over de toppen van Monte Fariola, met views welke we wellicht nooit meer gaan zien.

 

Foto’s en video’s spreken voor zich, maar het komt niet helemaal over zoals wij het live zien uiteraard. We blijven maar stilstaan, genieten, foto maken etc. Maar dit moeten we niet te veel doen want de laatste gondel gaat om 17.00u weer naar beneden. En we willen niet naar beneden lopen, 800m dalen wordt je niet vrolijk van. Dus we stappen door, wel lettend op de paden, want ook hier lopen we af en toe langs afgronden wat toch enigszins de bilnaad laat vollopen met zweet…..😰😰.

Ik ben zo gefocused op het pad en de omgeving dat we een afslag missen en dat zullen we direct weten ook.

We strompelen over zeer smalle paden, moeten waterstromen over (geen water meer, maar wel diepe gleuven in de berg. Echt serieus gevaarlijk en we vinden dit allebei verre van relaxed. Want zeker op dit deel gaat het strak naar beneden. Continue hoor je stenen naar beneden kletteren totdat ze 70m onder ons tot stilstand komen…. Eindelijk zijn we voorbij dit meer dan uitdagende deel, we zijn opgelucht, poeh… Even bijkomen een slok water en de rest van de route bekijken…. De afslag gemist… We hadden ca. 250m terug moeten afslaan, dit laatste gevaarlijke deel was (uiteraard) geen deel van de route! 

We overleggen wat te doen; doorlopen om de berg heen en terug de route op, of dezelfde weg terug. Gezien de tijd (voor 17.00u terug), de inschatting hoe lang we bezig zijn met doorlopen om de berg, kiezen we toch voor de weg terug 😱😫😫.

De keuze gemaakt te hebben, starten we direct weer met het gevaarlijke deel. Wetende wat ons te wachten staat, maakt het absoluut niet eenvoudiger, wellicht zelf moeilijker. Bij Saartje staan de tranen nader dan het lachen, en ikzelf moet me ook even oppeppen om het voortouw te nemen. Zeer behoedzaam pakken we de 250m terug en komen zonder kleerscheuren, wel met een overvolle bilnaad, weer op de route. Tijd voor een knuffel en een kuzzerd 😚😚. 

Ook nu kiezen we ervoor dezelfde weg terug te nemen aangezien we weten wat het brengt (17.00u terug zijn!). Na ook de terugweg, met ook echt wel wat lastige gevaarlijke stukken, te hebben voltooid, komt de welbekende ‘high-five’. “We have made it back”, en zo voelt het ook.👏👏👏.

Het is ondertussen 16.46u, niet geluncht maar dus in ieder geval op tijd. Al met al dus 3,5uur gedaan over de reis 🙃. 

We nemen nog snel een cola zero, en stappen de laatste gondel naar beneden in. We voelen allebei de kuitjes serieus, en dit heeft absoluut te maken met de adrenaline die door ons lichaam gierde bij de befaamde 250m en deels met de ‘redelijk uitdagende’ route zoals ons was voorgeschoteld. 😀

We hoppen de auto in naar ons appartement. Even douchen en nog een happie eten. We gaan eten waar we eerder geluncht hebben, het restaurant voor de ‘gewone mensen’. We nemen een Prosecco, proosten op Hansje (💪💪), ik heb een gnocchi met bolognese vooraf, en als hoofd een heerlijk stukje vlees met champoos en rijst. Saartje een pizza met prosciutto. 

We stouwen alles naar binnen, smaakt voortreffelijk, en we rijden rustig voor de laatste keer naar Hotel Boite.    

Morgen op naar Ortisei!