Dag 9 Monte Rite

Niet te best geslapen maar toch tevreden staan we om 8.00u op. Even opfrissen en hop, naar het ontbijtbuffet. Lekkere bak yogurt met granola, bosbessentaartje, abrikozentaartje, 2 pancakes met jam, lekker bakkie leut en 2 glazen water. De overzijde scoort nagenoeg hetzelfde.

We gaan vandaag naar Monte Rite. Een berg die wij vanaf ons appartement zien liggen.

Het is bewolkt maar toch 25grC als we de auto instappen. De hike begint bij Passo Cibiana op 1.530m en klimt omhoog naar Mont Rite op 2.170m. Bijna 700m stijgen is serieus werk weten we ondertussen. Voor de hike staat 4 uur geplant. Wij kiezen overigens graag voor een ‘rondje’, dus niet dezelfde heen en terugweg. Hier ontkom je niet altijd aan overigens.

 De rit naar het startpunt is spannend. De weg slingert zoals we nog niet hebben meegemaakt en we stijgen met de auto heel snel van 1.100m naar 1530m, de oortjes slaan regelmatig ‘dicht’. 

Op de parkeerplaats aangekomen bij het startpunt Rifigio (betekent schuilplaats, maar is een bar/restaurant) Remauro maken we ons gereed. De bewolking hangt al op ons niveau

en we verwachten regen, zijn hier uiteraard op voorbereidt. Het is 10.31u en de temperatuur is gedaald naar 19grC.

Het eerste deel lopen we over een asfaltweg waar een busje mensen naar boven brengt. Een smalle weg overigens waar tegenliggers geen optie zijn, je kunt geen kant uit. Deze weg is daarom afgesloten en enkel voor dit busje bedoeld. Deze weg heeft direct een stijgingspercentage van 15%, het Kopje van Bloemendaal na Caprera zullen we maar zeggen. Na een kilometer duiken we het bos in

en begint, naar later blijkt, het echte werk. Dit hebben wij nog niet meegemaakt, maar het is fantastisch. Kruip door, sluip door paden en enkel slingerend naar boven.

Continue met een minimaal percentage van 15% en veel meer. Zo af en toe moeten we even op adem komen, om direct van het uitzicht te genieten. We zien niet veel, maar door de wolken heen, doemen toch zo nu en dan de Dolomieten op.

Je ziet de wolken snel stijgen en de kenner weer wat er dan gaat gebeuren! Ik heb geen idee maar we zien wel dat de wolken van wit naar donkergrijs gaan, en een leek weet wat er dan wel gaat gebeuren. Die leken zijn wij, en Saartje voelt aan der theewater dat het gaat regenen. Net voor de eerste druppels gaan vallen, hebben we onze regenjas aan (een ervaren klimmer is overal op voorbereidt, én zorgt dat er ook een pakezel mee is), en begint de regen van zacht druppelen naar serieus plenzen te gaan. De temperatuur begint ook direct te dalen naar 16grC, dus het is belangrijk om in beweging te blijven. De 90 minuten naar boven is briljant en stoer. We hiken door de regen, zijn stil tegen elkaar en focussen ons op de stappen die we zetten. Door de regen wordt alles gladder, de zandpaadjes, de wortels, de keien, etc. En geloof me, we lopen langs aardige afgronden tot wel 70%-85%.

Als je daar de verkeerde kant op valt, ben je snel maar niet geheel volgens plan beneden…. Maar het is het absoluut allemaal waard, een superervaring rijker!

Als opeens uit het niets de asfaltweg weer opdoemt, weten we dat we het gered hebben.

Enige trots is ons niet vreemd, en een dikke kus is op zijn plaats (mag ook gewoon zomaar uiteraard 😘). Het is 11.50u en denk 13grC.

Het is boven op de berg (2170m), fris, kil en toch wel koud waardoor we besluiten direct de afdaling in te zetten. Hiernaast valt er ook niet veel te zien op donkere laaghangende bewolking na.

Na een broodje, reepje, wat koekjes en water,  dalen we af via de asfaltweg. Dezelfde weg terug is echt onverantwoord en simpelweg gevaarlijk. Ook als het niet had geregend, hadden we deze klim niet gaan afdalen, en zeker niet nu het zo glad is.

We schatten dat de weg naar beneden korter is dan naar boven, dus zo een 75 minuten. De weergoden laten nog wat extra water naar beneden sijpelen, maar we laten ons wederom niet kennen. 

De afdaling klinkt makkelijker maar is ook intensief, want ook hier is het percentage aanzienlijk, dus je moet jezelf steeds tegenhouden. Kleine stapjes dus. De weg is prachtig aangelegd met de fraaie natuur, dit kunnen we nu wel goed aanschouwen door de geplaveide weg onder onze voeten. 

Na 1 uur en 30 minuten, langer dan ingeschat omdat de ‘slingers’ voor het busje lang zijn anders wordt de klim te steil, zijn we weer bij de Rifigio. We stappen om 13.30u naar binnen voor iets warms. De toko is aangekleed zoals ondertussen bekend is, veel hout, gezelligheid en gastvrije mensen. We ontdoen ons van de regenkleding en bestellen de lunch; salade en frietjes, en tagliatelle bolognese met water.

Toe een heerlijke doppio en we zijn weer helemaal boven Jan! 

We betalen 24 euro (!) voor de heerlijke lunch en rijden terug naar ons appartement. De zon begint weer iets door de wolken te komen.

Even heerlijk douchen, wat relaxen en dutten en op naar Cortina om 18.40u voor diner.

Na de dagelijkse borrel bij Bar-Café Sports, is ons oog gevallen op Ristorante Pizzaria 5 Torri. Het is een drukste van jewelste aldaar en we moeten even wachten achter een lintje voor we een tafel voor ‘due’ krijgen toegewezen. Een zeer ontspannen dame komt tranquillo op ons aflopen, brengt ons is een zeer relaxed tempootje naar een tafeltje binnen. Prima want het begint iets frisser te worden buiten. We zitten om 20.10u. We koekeloeren in de kaart naar wat spijs en vinden snel wat we willen eten. Meloen met prosciutto to share, Saartje als hoofdgerecht gegrilde kipfilet met salade en ik goulash met polenta en een groene salade, vergezeld door een glaasje Pinot en een klein lokaal biertje. Het duurt allemaal wel wat lang voordat we kunnen bestellen. Gaat alles zo traag hier als de “tafelaanwijsdame”? Het antwoord laat zich wellicht raden…..

Nadat we besteld hebben bij de “opnemer” is de traagheid verdwenen, en komt het Italiaanse temperament en bijhorende drukdoenerij naar boven. Binnen no-time staat er een biertje en rode wijn op taf…. Ehh wacht even, moet een witte wijn zijn (nog gevraagd of de wijn droog was en rode wijn is over het algemeen niet droog….).  De “brenger” geïrriteerd, neemt de rode wijn weer mee, en 3 seconden later de “opnemer” weer aan de tafel, ook een lichte irritatie waarneembaar op het gezicht, want het was toch niet haar fout! Een moment schiet het door mij heen om even de boel wat op te schudden, maar bedenk mij op tijd (je wil ook geen rochel in je polenta 🤢 😂😂). Ze neemt de fout niet op zich, maar wij ook niet en heel even een impasse. De “Opnemer” kiest eieren voor haar geld, want anders kan ze naar de fooi fluiten 🪈🪈😚. Wederom binnen 3 sec staat de droge Pinot Grico voor de leidinggevnde haar neus. Weer 5 seconden later twee borden, bestek, broodmandje door de Opnemer geplaatst, en 4 seconden later een bord met meloen en prosciutto. Geserveerd door een grote Italiaan met hele slechte middenscheiding, welke de godganse tijd op een heel pakkie bubble gum zit te kauwen….met open mond. Is natuurlijk niet heel fraai om te zien als je zit te eten. Maar op hem lettende, hij is zeer, maar dan ook zeer efficiënt. Rent, vliegt, regelt, pakt, neemt mee, stuurt weg, babbelt hier, babbelt daar, en dat aan alle tafeltjes waar hij in de buurt komt. Alles gaat supersnel, de Padrino (eigenaar) van deze tent neemt de bubble gum voor lief, dar is duidelijk. 

Overigens alle andere medewerkers van de bediening hebben deze spirit, en het is werkelijk een geoliede machine! Een tafel wordt hier 3 tot 4 keer op een avond bezet, bizar. 

Maar leuk is anders als je aan een tafel zit. Alles gaat snel, is je bord leeg, bord weg, is je glas leeg, glas weg, is de tafel leeg, is niet je tafel weg maar is ie snel weer gevuld met de volgende gang…

Al met al absoluut lekker gegeten, binnen no-time, want ondanks wij rustig aan hebben geprobeerd te doen, staan we toch om 20.50u weer buiten. En tijdens het afrekenen bij de kassa, is ons tafeltje al opgeruimd, schoongemaakt, gedekt en zitten er weer 2 nieuwe slachtoffers 😀.

De enige die heel ontspannen, relaxed en op het gemakje door de zaak slentert is wederom de “aanwijsdame”. Waarvan wij denken, de vrouw van de Padrino. De hele dikke Mercedes GT Coupe AMG zal van haar zijn, die maakt zich niet meer zo druk…

We wandelen rustig naar de auto, tuffen weer naar huis. Moe maar heel voldaan slaan we onze e-reader open, om deze gauw weer dicht te doen. Slaapie slaapie doen…..💤💤💤