Dag 7 Die Drei Zinnen

Vandaag vroeg op, de wekker om 7.00u en om 7.30u aan het ontbijt. We willen om 7.45u vertrekken zodat we rond 8.30u bij de parkeerplaats op de berg zijn. Het is mooi weer met de zon op de bergen.

Het ontbijt is meer dan voortreffelijk en wordt continue door 5 medewerkers bijgehouden. Daarentegen is het restaurant ingericht tijdens 1940-45.

Ik weet niet wat het is, maar dat doet mij hier onmiddellijk aan denken. Het uitzicht: op een betonnen wand 😂. Alles in de oude stijl wat 80 jaar geleden hip was, en toen waarschijnlijk ook al uit de mode was… 

Overigens is het hele hotel zo ingericht. Het mooie praatje op de site van Hotel Boite: 

“Step back in time and live the concept idea of arch. Gellner in our 60’s rooms – where vintage style meets modern comfort.” Vertaald: ouwe meuk, alles werkt, alles is redelijk netjes, maar het is en blijft ouwe meuk. Dit terzijde…

We smeren bij het ontbijt direct een paar broodjes onder het oog van de 5 Obersturmbahnführers, ehhh medewerkers, en gaan op weg in onze dikke huurauto naar Die Drie Zinnen ofwel Tre Cime di Lavaredo (de drie pieken).

Veel plaatsen in de Dolomieten hebben zowel een Italiaanse als een Duitse naam. Drei Zinnen is zoals je misschien al kunt raden de Duitse naam en Tre Cime di Lavaredo is de Italiaanse naam van deze berg. Dit komt omdat de Dolomieten tot het jaar 1918 bij Oostenrijk hoorde. Tegenwoordig liggen de Dolomieten in zijn geheel op Italiaans grondgebied maar de Duitse namen zijn gebleven.

Na een wederom prachtige zigzag route met vele haarspeldbochten komen we dichtbij.

Maar als was aangegeven, het is een toeristische plek en iedereen wil het liefst met de auto naar boven en daar rondlopen. Dus file om 8.45u, mede door de tolpoort om naar boven te mogen, kosten €30,-

We besluiten niet in de enorm lange rij te wachten, zien met geluk een plekkie voor de auto. We parkeren de auto bij Parcheggio Libero aan het Lago Antorno, op 1870m hoogte. Ons hotel ligt overigens op 1050m hoogte. Hiervandaan is de hike in zo’n 2 uur naar Rifugio Auronzo, het uitkijkpunt onder Die Drie Zinnen. Aangegeven wordt ook dat je er rekening mee moet houden dat dit een vrij pittige hike is met veel hoogteverschil.

Na 1 seconde naar elkaar gekeken te hebben, is de beslissing gevallen, we gaan knallen! 😀. 

We stappen in het begin flink door over een mooi paadje langs de lange rij met auto”s. Langzaam buigt het pad af, en dan gaat het echt werk beginnen. Vele koeien met koebel lopen gezellig een groot stuk met ons mee. En het valt ook dat ook koeien met elkaar communiceren. De voorste en achterste koeien van de groep, roedel, oh nee, het is kudde koeien, moe-en continue met elkaar. Heel grappig om te zien dat de groep zo bijeen blijft. De kudde haakt af, want we gaan serieus stijgen. De redelijk begaanbare paden zijn verdwenen, en enkel rots/steen/grind paden is wat ons wacht. Na het eerste half uur lopen we al flink te puffen. De temperatuur is gelukkig niet te hoog, bij de auto zelfs 16grC en nu het een licht zonnetje door de bomen, zo een 20grC. 

Stapje voor stapje, niet te snel omhoog lopen, één tempo aanhouden wat bij je past en niet kijken en lopen tegelijk. Drie tips welke we absoluut serieus nemen. Vooral de laatste kan letterlijk je knieschijven, scheenbeenbreuken en wellicht zelfs je leven redden. Maar hier denken we uiteraard niet aan, maar zeker voorzichtigheid is troef.

Tussen het lopen door, stoppen we regelmatig waardoor we rustig om ons heen kunnen kijken. De tong hangt daadwerkelijk op mijn wandelschoenen, maar puur van verbazing. Overal, maar echt overal waar we kijken, is een ansichtkaart; groen, rotsen, kolossen van rotsen, dieptes, turquoise meren, het houdt niet over. Al dit mooi valt gewoon niet op de foto/video te krijgen. Het is te groot.

Ondertussen komen we aan bij de haarspeldbochtenweg om naar boven te rijden. Deze weg is 15-22% stijging, bizar. Auto’s en bussen rijden traag maar gestaag, omhoog. Zelf wielrenners fietsen hier, afgepeigerd komen ze voorbij in een slakkentempo, respect ✊

Wij kruizen deze weg meerdere malen aangezien we recht omhoog gaan. Het gevaarlijkst deel van de route. Sommige stukken is het letterlijk klauteren. Moe maar enorm voldaan komen we boven. We vinden onszelf harstikke stoer dat we zijn komen klimmen en niet met de auto zijn gekomen! De hemel (want daar zijn we nu 😃✝️) is helderblauw ondertussen, en de temperatuur is 26grC.

We slaan een heerlijk bakkie espresso achterover, genieten van ons broodje en een cola zero. Maar op dit uitzichtpunt is het helemaal genieten. We zitten op 2320m hoogte en het uitzicht is koninklijk. Kijk naar de foto’s en video’s en bedenk dat het in werkelijk nog 10x mooier en groter is.

Na kort overleg op hoog niveau, besloten we dezelfde route weer terug te nemen. Een andere route is ook mogelijk, is verder en omlaag, omhoog en weer omlaag, maar gezien ons niveau van beginnend hiker achten we dit niet verstandig. 

De route naar beneden is overigens ook niet ongevaarlijk. De steile stukken doen we gewoon met de billetjes op de rotsen en voorzichtig laten zakken. Naar boven wordt vaak makkelijk gevonden als naar beneden, maar wij vinden het allebei moeilijk, maar naar beneden is toch meer risico van uitglijden.

Uiteindelijk komen we veilig beneden. We voelen de kuiten en bovenbenen, moe maar nu ook weer voldaan.

Er komt toch iets van adrenaline vrij als je de klus heb geklaard, zo voelt het 💪.

We ploffen op het terras, verorberen een tosti en ons eigen broodje. Wederom een heerlijke expresso, en voelen langzaam de vermoeidheid toeslaan. We slingeren onze weg weer naar het appartement, nemen een douche en terwijl ik dit nu zit te schrijven, valt mijn liefde lekker in slaap, en stop ik nu ook even met tikken, want mijn luikjes beginnen ook dicht te vallen….💤💤

Heerlijk een uurtje liggen tukken! Het is buiten nog slecht noodweer, de wolken blijven lekker hangen tussen de bergen. De fut is er een beetje uit en we moeten onszelf even oppeppen 😞 -> 😀. Even een dikke knuffel en we zijn er weer. Etenstijd, onderrussen is het 18.15u. Even googlelen op een simpel restaurantje in de buurt. Gauw gevonden, La Stua in San Voto di Cadore. Een dorpje op 10 minuten rijden.

We knallen onze berg af en zijn rapido bij La Stua. Zo op het eerste zicht ziet het er niet heel gezellig uit maar er zitten mensen, dus gaan met die banaan.  We parkeren de auto in een zijstraat met een stijgingspercentage van 25% (😳) goed op de handrem en stappen de toko binnen. Binnen no-time zitten we. En eigenlijk een hartstikke leuke tent met de mode gelijk aan ons hotel, dus we voelen ons direct thuis 😂.

Leuke muziek van Eminem, Simple Minds en Snap, echt lachen. We zitten gewoon in een skihut! We bestellen eten, spaghetti bolognese vooraf, Saartje een pizza en ik een burger. Ook weer binnen no-time op tafel en een uurtje staan we weer buiten 😊. Vinden we niet erg.

We nemen nog een prosecco van het huis (van en in het hotel) en bespreken de volgende dag. Besloten iets vlakker terrein te lopen, en dat gaan we dus morgenochtend doen, in de middag wordt het weer minder.